Ιδιωτικά Πανεπιστήμια: Αναγκαία Μεταρρύθμιση

του Ιωάννη Π. Χουντή

Κατά το παρελθόν έχουμε ανοίξει την συζήτηση της ιδιωτικής εκπαιδεύσεως στη χώρα μας με μικρή επιτυχία. Φυσικά το συγκεκριμένο ζήτημα έχει αποτελέσει πολλάκις θέμα-ταμπού για μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού αλλά και για τη πλειονότητα του πληθυσμού. Δεν ήταν πολλοί οι Υπουργοί Παιδείας που έφεραν στο τραπέζι τη συζήτηση για την δημιουργία ανωτάτων ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, των οποίων τα πτυχιακά διπλώματα δεν θα υστερούν σε σχέση με τα αντίστοιχα κρατικά. Έχουμε μείνει αρκετά πίσω στη συγκεκριμένη συζήτηση, εάν αναλογιστεί κανείς τις ευρωπαϊκές αλλά και διεθνείς εξελίξεις. Μπορεί στην Ελλάδα του 2014 να υπάρχουν κάποια ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά δεν υφίσταται η παραμικρή αμφιβολία ότι δεν αποτελούν το στόχο των περισσοτέρων υποψηφίων φοιτητών αλλά και ότι τα πτυχία τους δεν τυγχάνουν όμοιας αναγνωρίσεως και στον δημόσιο αλλά και τον ιδιωτικό εργασιακό τομέα. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί παρά με την αναθεώρηση σχετικών άρθρων του Συντάγματος, με μία θαρραλέα συνταγματική αναθεώρηση, που θα ανοίξει το δρόμο για ανεγνωρισμένα Ιδιωτικά Ιδρύματα.

Γιατί, όμως, να είναι ελάχιστοι οι Υπουργοί Παιδείας τα τελευταία χρόνια που πρότειναν τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων με ισότιμη νομική αλλά και εκπαιδευτική ισχύ με τα ιδιωτικά; Γιατί οι υπόλοιποι Υπ.Παιδείας, προερχόμενοι από τον ευρύτερο φιλελεύθερο χώρο δεν υποστήριξαν αυτή την επιλογή; Μα φυσικά γιατί η Συνταγματική Αναθεώρηση της Κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή το 2004 πήγε χαμένη και δεν αναθεωρήθηκε το κρίσιμο Άρθρο 16, που δένει τα χέρια κάθε Υπουργού. Κανείς θα πρέπει να αναλογιστεί γιατί η χώρα μας αρνείται τη δημιουργία ανώτατης ιδιωτικής παιδείας ενώ έχει επιτρέψει τη δημιουργία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας ιδιωτικής εκπαιδεύσεως.

Το προνοιακό και κοινωνικό κράτος στηρίζεται στις αρχές της δωρεάν παιδείας και της δωρεάν υγείας που βασίζονται στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Η Νέα Δημοκρατία ως πολιτική δύναμη αλλά και η πλειονότητα των πολιτικών κομμάτων εν Ελλάδι έχουν αρνηθεί, μέχρι πρότινος φυσικά, οπότε και το θέμα επανήλθε στην επικαιρότητα, τη δημιουργία ιδιωτικών εκπαιδευτικών θεσμών στην ανώτατη εκπαίδευση, οι οποίοι τονίζω, θα φέρουν ισότιμη κρατική αναγνώριση με τους δημοσίους.

Η φιλελεύθερη παράδοση στηρίζεται στις αρχές της Ισότητας, της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Η ελευθερία για την επιλογή του εκπαιδευτικού ινστιτούτου, από το οποίοι θα λάβει ο καθείς την παιδεία του δεν αποτελεί πραγματικότητα στη χώρα μας. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί να μην παρέχεται νομικά η επιλογή σε όποιον, φυσικά το επιθυμεί, παράλληλα με την δημόσια προσφερόμενη ανώτατη εκπαίδευση και η ιδιωτική πανεπιστημιακή φοίτηση; Γιατί τα μοναδικά ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα στη χώρα μας να είναι ο τόπος που καταλήγουν αποτυχημένοι υποψήφιοι, οι οποίοι δεν πέτυχαν τους στόχους τους κατά τη διάρκεια των πανελληνίων εξετάσεων;

Γιατί δεν επιθυμούμε οι 25.000 περίπου φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό σε ιδιωτικά πανεπιστήμια να επιστρέψουν στη χώρα μας και να επενδυθούν αυτά τα κεφάλαια στην εκπαιδευτική οικονομία της εγχώριας αγοράς δημιουργώντας νέες ευκαιρίες, νέες θέσεις εργασίας αλλά και νέες πηγές και εστίες έρευνας;

Η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι έτοιμη να επενδύσει στην ανώτατη εκπαίδευση,εφόσον δοθούν ισότιμες αναγνωρίσεις από το κράτος και το Υπουργείο Παιδείας. Όπως ο κάθε ασθενής έχει την επιλογή να αποτανθεί σε ένα ιδιώτη ιατρό ή σε ένα ασφαλιστικό ταμείο έτσι και ο κάθε γονέας, ο κάθε υποψήφιος σπουδαστής θα πρέπει να έχει το απαραβίαστο και απαρασάλευτο δικαίωμα να επιλέγει την μορφή και δομή του εκπαιδευτικού ιδρύματος που επιθυμεί. Η αρχή της Ισότητας που αποτελεί πάγιο αίτημα του λοκιανού και κλασικού φιλελευθερισμού πρέπει να αποτελέσει μία πραγματικότητα και στο πεδίο της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Σε ελάχιστες χώρες του κόσμου περιορίζεται ένας οργανισμός από το να ιδρύσει ένα μη κρατικό πανεπιστήμιο, με ισότιμη αναγνώριση πτυχιακά, και να από το να επενδύσει ιδία χρηματικά και όχι κρατικά κεφάλαια. Εάν θέσουμε στο περιθώριο την ανόητη και αβάσιμη φοβία αριστερογενούς και σοσιαλογενούς προελεύσεως, ότι «τα πανεπιστήμια του κράτους θα παρακμάσουν, θα ιδιωτικοποιηθούν και θα απαξιωθούν» και εξετάσουμε το ευρωπαικό και διεθνές περιβάλλον θα καταλάβουμε ότι η πραγματικότητα έχει αναθεωρήσει και υπερκεράσει τέτοιες φοβικές και απαρχαιωμένες προνοιακές αντιλήψεις.

Η ίδια η ελευθερία του ατόμου, στη σύγχρονη φιλελεύθερη Δημοκρατία και κοινωνία στην οποία ζούμε, έρχεται σε πάγια ρήξη με την απόρριψη της εκπαιδευτικής επιλογής. Ένα ακόμα βασικό επιχείρημα υπέρ της ανωτάτης ιδιωτικής εκπαιδεύσεως είναι το ακόλουθο:

Γιατί δεν επιθυμούμε οι 25.000 περίπου φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό σε ιδιωτικά πανεπιστήμια να επιστρέψουν στη χώρα μας και να επενδυθούν αυτά τα κεφάλαια στην εκπαιδευτική οικονομία της εγχώριας αγοράς δημιουργώντας νέες ευκαιρίες, νέες θέσεις εργασίας αλλά και νέες πηγές και εστίες έρευνας; Το ιδιωτικό πανεπιστήμιο με ανεπτυγμένα μέσα μπορεί να αποτελέσει κυψέλη έρευνας, εξέλιξης και προόδου.

Στην κοινωνία του 21ου αιώνα έχει έρθει, επιτέλους, η στιγμή να αποδεσμευτούμε από διάφορα στεγανά και θέσφατα γύρω από το τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης και να κάνουμε το απαραίτητο βήμα για τη δημιουργία των πολυπόθητων ιδιωτικών πανεπιστημίων με ισότιμη αναγνώριση, όπως σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του εξωτερικού, ώστε να επέλθει η πολυπόθητη ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης παιδείας, να υπάρξει ανάπτυξη στην αγορά της παιδείας, να μειωθεί η ανεργία και τελικά, σε ηθικό επίπεδο, να διασφαλιστεί η ελευθερία της επιλογής του ατόμου.

*Άρθρο δημοσιευμένο στο AllWrite.gr μετά μικρής αναθεώρησης.

Advertisements

Posted on 10/12/2014, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: